Hét seizoen

 Half oktober gaan mijn werkschoenen de kast in. Dan zijn “de knollen op” zoals we dat zo mooi zeggen in de Achterhoek. En als ik dan op de bank lig met m’n voeten omhoog zeg ik tegen mezelf: dit doe ik nóóit meer!

Maar ieder jaar in februari, als de zon weer begint te schijnen, als je hem al een beetje voelt branden in je gezicht,

dan begint het toch weer te kriebelen. Op de een of andere manier heb ik dan zin in vieze handen, met van die zwarte randen onder je nagels. Zin om aan te pakken, om letterlijk weer ‘aan’ te gaan. Volle bak met je team de mooiste festivals neer te zetten. Om dingen te regelen en het onmogelijke toch mogelijk te maken. “We hebben nog één verzoek” kom maar door beste klant, plannen zijn er immers om gewijzigd te worden. Helemaal in deze branche. Ik heb dan zin om zo moe van mijn werkdag in het hotel te komen dat ik mijn snurkende collega niet meer hoor. Dat m’n wangen na één biertje beginnen te gloeien. Dat m’n voeten voelen alsof ik de Nijmeegse tiendaagse heb gelopen. Zin in hét seizoen. Het geouwehoer, de borrels, de “in welk hotel zit jij” discussies, de dixi’s, parkeerkaarten.., de dieet verantwoordelijke catering (is er nog mayo?), de keer op keer terugkomende vraag: ‘wat is jouw volgende?’

Eigenlijk best raar toch, dat je daar zin in kunt hebben? Of heb jij dat ook? –  www.festivalvacature.nl –